7 hav

”Talofa” sier den trygge og brune mannen på kaien. ”Talofa lava” skulle eg ha svara, men eg er ennå ikkje komen inn i kvardagsryme og skikkar her i landet. Øya heiter Samoa, byen Apia.

Frå desse strender, nokre lange med kvit sand, andre med vulkansk mørk stein, reiser liane seg jungelgrøne mot nutane. Dei er spisse, og bratte klufter og skar kastar nedetter, med ein bekk i botnen. Sume stader kjem sidebekkar kastande i fossar fleire hundre meter høge. Me køyrer bil på vegar som svingar seg oppetter jungel og kulturlandskap. Der beiter det kyr, sume tider griser. Høns kjem piltande over vegen, nokre tider med kyllingar på slep. Me fer over eit høgdedrag og ser vatnet breia seg, rundt kring er det spisse nutar. Det er calderonen etter ein vulkan me køyrer gjennom. Steinane me ser er fulle av hol, vitne om at dei er danna i svær varme og med gassblører. Eine bekken med går bort til har bekkebotn av basalt, krystallisert, utan gassblører, svart stein.

PÅ søraustre enden av øya får eg høyra at det var ein tsuami i 2009. Over 200 menneske omkom. Me ser fundament og delvis knuste rester av hus. Her er eit strandsenter og me kan snorkla, Mat er å få kjøpt. Eg ser fiskar og koraller. Botnen er strødd med finger korallar, dei ligg som eit endelaust teppe. Fleier store korallar som ser ut som soppar, med stilk og hette, er brotne av og ligg livlause opp ned på botnen. Så ser eg stadig tekstilar, ein fin blondekjole voven fast nede i korallar, ein sko, nokre bygningsplater, eit par søyler …. det sig over meg ei trist tyngsle, dette kan vera rester etter den lagnadstunge dagen.

Turen vår har sitt utgongspunkt at eg er far til ein verdensomsiglar. Han (Kleng, 33år )reiser med kona si, Anne, ( 29år) og med to born, Liva ( 2år) og Edgar ( 7 mndr). Dei starta for 2 år sidan på Trinidad. Undervegs har dei hatt fleire familielemer eller vener med over nokre strekk. Eg og kona mi har fått ordna oss 7 veker fri i sumar og skal vera med på dette eventyret.

Dei to borna viser oss glede og sorg, Liva uttalar til og med titlane våre, Besta og Besten.

I dag kjem John og Naomi på ”Renova” og Eric på ”Secret agent man” innom for å feira Liva sin 2 års dag. Seinare i kveld er det flammedanskonkurranse straks attved her. Det er vist ein Samoansk tradisjon.

Denne uka har vi sett oss litt rundt på øya, handla på det fantastiske markedet her og bada masse i bassenget på Aggie Grey´s hotell. Og ikke minst: vi har feira den hærlige toåringen vår:) Ei nydelig uke!

Velkommen Besta og Besten!

Nå har vi lagt Suwarrow bak oss og har fin kurs mot Western Samoa.
Planen var å heise seil på tirsdag, men vi hadde det alt for kjekt… De to “caretakerne” som skal regjere på øya de neste seks mnd dukket opp med ei sjørøverskute for ca ei uke siden. Se for deg pappaen til Pippi Langstrømpe i en litt eldre og yngre utgave. John og James. Begge kommer fra Rarotonga, sør i Cook Islands. Langt svart hår og store mager med tatoveringer. De har fortalt røverhistorier om nedgravde skatter på øya, og har lært oss litt mer om kokosnøtter og fisk. Tirsdags kveld hadde vi “familiemiddag” sammen med stormagene og de andre seilerne på land, fisk i ulike varianter, kokosnøttsaus, ris og kaker til dessert. Og ei flaske med rom! Sjikkelig sjørøvermiddag:)

Men nå er vi altså på vei videre. Første nattevakta er straks over. Vi “buddy-seiler” med John og Naomi, jeg kan så vidt skimpte lanterna deres noen mil sør for oss. Ungene og Kleng sover fortsatt.

Vi regner med å komme frem til Apia på søndag eller mandag, hvis vinden holder.. Gleder meg til nytt land, flere folk, markeder og fossebad;) Min lillebror har vært der før, og mener vi har all grunn til å glede oss! Jeg lover bilder av Langstrømpe (+++) i løpet av neste uke, – så snart vi kommer oss på internettkafe.

Anne

13.12.25s 164.13.79w

La det ligga ein sprittusj litt for lett tilgjengeleg og Liva vil skape eit gripande samfunnsbilde gjennom sin provoserandes anti-materalistiske kunst. Med tanke på kvar ho kanskje hentar litt av inspirasjonen frå bør me nok likevel vera nøgd med at det berre er sprittusj…

Etter pannekaker til frukost med bryllaupsreisegjester frå nabobåten på besøk utanfor yachtcluben på pt. Toamare gjekk me med motor innanfor revet oppetter Tahaa. Me ankra opp utanfor eit par øde motoar og eit lite luksusresort. Der fann me ankringsplass i 7 meter sand. Igjen hadde me rokker, fisk og korallar rundt båten. Me pakka oss i lettbåten og drog inn til den nærmaste holme og gjekk over på yttersida for å la oss drive med straumen gjennom korallane mellom holmane. Edgar var litt skeptisk til ein litt stor ring, men fann snart roen. Liva peika på småfisk og spratla med beina. Me fekk god fart etter at det har blåst frå vest ei siste dagane. Snart var me igjennom og hadde rolig bading i sanden på andre sida.

Eller me var tilbake tok Anne ut for å fotografere frå resortet til ein reportasje frå Tahaa. Etter eit par timar var ho tilbake i ein sjølvstarta dingy, nett i tide for Edgar til å få sin dundermat. Nå er det kveld og solnedgang over Bora Bora i det ikkje alt for fjerne. I slutten av veka, etter nokre fleire rolige oppankringar innanfor revet tenker me å fortsette den lange seglasen heimover.

No er det tøybleievask i snorer etter båten og rensing av watermakeren.

Segling innanfor revet mellom Tahaa og Reiatea er herleg. Rolig seilas på flatt vatn. Me flyt. Flyt av gårde. For å få stille trompeten i akslingen. Flyt mot ein marina der båtar står som kyr som skal mjølkast. Men ikkje for å mjølke, men der aller skrapar, pussar og malar giftstoffer på båtane sine. Ingen ting minner om slike stader når ein seglar, men av og til lyt ein gjera sitt pitt-stopp. Slik som nå. Me bad om ein rask inn og ut av vatnet for å skifte det utslitte lageret frammom propellen. Det vart ein veldig lang dag, og ein dag til før me fekk komme på havet att, med frisk motor. Men no flyt me vidare. Vidare mot nye øyar og nye hav. Det er herleg.

Vi ligger fremdeles til kai i Uturoa. Venter og venter på denne delen som ble sendt fra New Zealand med DHL Ekspress for ca tre uker siden.. Vi har det veldig bra her vi er, men gleder oss stort til å komme oss i vei og ha klart turkis vann rundt kjølen igjen – marinavannet er ikke det reneste sprudlevannet man kan drømme om… Ingen store nyheter fra denne kanten. Vil ønske dere alle ei nydelig påske! Så kommer vi tilbake med flere bilder og noen røverhistorier etterhvert:)