7 hav

Når ein snorklar rundt korallane kan ein finne strekar i sanden. Dykkar
ein ned og rotar rundt der streken stoppar kan ein finne flotte skjell, dog
med sneglar i. Ein veit aldri kva slag ein finn før ein har det i handa.

“Yes! Perfekt skot rett framme gjennom buken”, tenkte eg. Gleda vart vendt til sorg før tanken var ferdigtenkt. Den kanskje 15-20 kg Wahooen (vanskeleg å sei i vatnet og ingen kan etterprøve fakta) eksploderte og ruska lina laus frå våpenet og forsvann med spydet mitt gjennom kroppen.

Liva vart turistattraksjon for ei gruppe av forskarar (med ektefeller) på “ekspedisjon” til solformørkinga. Lokale stilla opp i fargerike drakter og gav danseframsyning, men kamerane vart likevel retta mot vår matros.

Vi har sletta alle satelittmeldinger, inkl to uleste, ved et uhell. Det gjør oss bare kjempe nysgjerrige på hvem som skrev, og hva som ble skrevet… Tar du hintet?

Plutseleg bestemte me oss for å lette anker og ta ut frå paradis for å gå mot nye paradis. Me stoppa for å helse på ein annan seglbåt som var kommen til atollet. Det var Candella frå Sverige. Åtte ungdommar i ein middels stor seglbåt! Det verka til å ha det arig saman – trur [...]

Vi ligger på anker og nyter deilige fiskemiddager – hver dag! Kleng har blitt en farlig jeger, og bringer hjem fargesprakende fisker etter sine tokt med harpunen rundt korallrevene. Og jeg er iferd med å bli en superkreativ hermetikkokk! Idag er det fiskesuppe på menyen. Vi har ikke alltid det store utvalget av ferskvarer ombord, [...]

Eg vert ein betre og betre jeger. Dei siste to dagane har me ete sjølvskoten fisk. Eg er sår på magen etter å ha lada speargunen. Anne seier det er eit syn å sjå meg når eg tek ut med lettbåten i stråhatt, badesko, badetrøye og resten i solkrem. Visst nok ikkje så sexy, men [...]

På sundag er det total solformørkelse her i Tuamoto. Det vil sei for å få total solformørkelse lyt me segla knappe 6 timar sørover. Entusiastar kjem frå heile verda for å oppleve hendinga. Veka etter er det stor fet
(fest) i heile Polynesia med lokale dansar, Vaa (kano med støttehjul) konkurransar og feiring.

Det er merkelig å komme til et sted som dette. Raroia-atollet stiger ikke dirkete opp av havet slik som de majestetiske Marquesasøyene vi nettop har forlatt. Disse øyene ser man ikke fra en seilbåt som ligger lavt i havet – før man nesten er der. Og det vi ser er noen palmer som stikker rett opp av bølgene, inntil vi kommer nærmere og ser sandstrender – og hus! Ja, for det bor folk her!

I staden for å segla skipet vårt opp korallreva slik som Thor gjorde klara me å lure oss gjennom passet og svinga oss mellom korallhovuder fram til oppankring på Garumaoa Village.